Ustawianie liczby rdzeni procesora VMware na gniazdo: najlepsze rozwiązania
Podczas konfigurowania ustawień procesora dla nowej maszyny wirtualnej należy zapoznać się z kilkoma kluczowymi zagadnieniami: jak obliczyć liczbę rdzeni procesora na jeden procesor oraz liczbę rdzeni procesora na jedno gniazdo procesora, a także w jaki sposób te ustawienia wpływają na szybkość działania maszyn wirtualnych. Ponadto ważne jest, aby zrozumieć, co zapewnia lepszą wydajność maszyn wirtualnych: ograniczenie liczby procesorów i posiadanie większej liczby rdzeni procesora, czy też posiadanie większej liczby procesorów z mniejszą liczbą rdzeni?
Zapoznaj się z tymi zagadnieniami oraz podstawowymi zasadami konfiguracji procesorów dla maszyn wirtualnych na hostach ESXi.
Terminologia
Zacznijmy od definicji terminów używanych podczas konfiguracji ustawień procesora dla maszyny wirtualne. Terminy te pomogą zrozumieć zasadę działania i uniknąć niejasności dotyczących liczby rdzeni na procesor, liczby rdzeni procesora na gniazdo oraz relacji między liczbą rdzeni procesora a szybkością.
Gniazdo procesora
Gniazdo procesora to fizyczne złącze na płycie głównej, do którego podłączany jest pojedynczy fizyczny procesor. Płyta główna posiada co najmniej jedno gniazdo procesora. Płyty główne serwerów mają zazwyczaj wiele gniazd procesora, które obsługują wiele procesorów wielordzeniowych. Gniazda procesora są znormalizowane dla różnych serii procesorów. Intel i AMD używają różnych gniazd procesora dla swoich rodzin procesorów.
Procesor
Procesor (centralna jednostka przetwarzająca, układ mikroprocesora lub procesor) jest komponentem komputera. Jest to obwód elektroniczny z tranzystorami, który jest podłączony do gniazda. Procesor wykonuje instrukcje w celu przeprowadzania obliczeń, uruchamiania aplikacji i wykonywania zadań.
Kiedy częstotliwość taktowania procesorów zbliżyła się do bariery cieplnej, producenci zmienili architekturę procesorów i zaczęli produkować procesory z wieloma rdzeniami CPU. Aby uniknąć pomyłek między procesorami fizycznymi a procesorami logicznymi lub rdzeniami procesorów, niektórzy dostawcy nazywają procesor fizyczny gniazdem.
Rdzeń procesora
Rdzeń procesora to część procesora zawierająca pamięć podręczną L1. Rdzeń procesora wykonuje zadania obliczeniowe niezależnie, bez interakcji z innymi rdzeniami i zewnętrznymi komponentami „dużego” procesora, które są współdzielone między rdzeniami. Zasadniczo rdzeń można uznać za mały procesor wbudowany w główny procesor, który jest podłączony do gniazda. Aplikacje powinny obsługiwać obliczenia równoległe, aby racjonalnie wykorzystywać procesory wielordzeniowe.
Technologia Hyper-Threading
Technologia Hyper-Threading to technologia opracowana przez inżynierów firmy Intel w celu wprowadzenia obliczeń równoległych do procesorów posiadających jeden rdzeń procesora. Technologia Hyper-Threading zadebiutowała w 2002 roku, kiedy to odbyło się wydanie procesora Pentium 4 HT przeznaczonego do komputerów stacjonarnych. System operacyjny rozpoznaje procesor jednordzeniowy z technologią Hyper-Threading jako procesor z dwoma rdzeniami logicznymi (nie fizycznymi). Podobnie procesor czterordzeniowy z technologią Hyper-Threading jest postrzegany przez system operacyjny jako procesor z 8 rdzeniami. Im więcej wątków działa na każdym rdzeniu, tym więcej zadań można wykonać równolegle.
Nowoczesne procesory Intel posiadają zarówno wiele rdzeni, jak i technologię Hyper-Threading. Technologia Hyper-Threading jest zazwyczaj domyślnie włączona i można ją włączyć lub wyłączyć w BIOS-ie. Technologia AMD Simultaneous Multi-Threading (SMT) jest odpowiednikiem technologii Hyper-Threading dla procesorów AMD.
vCPU
vCPU to procesor wirtualny skonfigurowany jako urządzenie wirtualne w ustawieniach sprzętu wirtualnego maszyny wirtualnej. Procesor wirtualny można skonfigurować tak, aby korzystał z wielu rdzeni Procesora. vCPU jest podłączone do wirtualnego gniazda.
Przeładowanie procesora
Przeładowanie procesora to przydzielanie maszynom wirtualnym większej liczby procesorów logicznych (rdzeni procesora fizycznego hosta) niż całkowita liczba procesorów logicznych dostępnych na fizycznym hoście. Przeładowanie procesora pozwala na zwiększoną elastyczność i wydajność w wykorzystaniu zasobów, ale może prowadzić do spadku wydajności, jeśli całkowite zapotrzebowanie przekroczy dostępną fizyczną pojemność procesora.
NUMA
NUMA (non-uniform memory access) to architektura pamięci komputerowej stosowana w komputerach wieloprocesorowych. Ideą jest zapewnienie oddzielnej pamięci dla każdego procesora (w przeciwieństwie do UMA, gdzie wszystkie procesory mają dostęp do wspólnej pamięci poprzez magistralę). Jednocześnie procesor może uzyskać dostęp do pamięci należącej do innych procesorów, korzystając ze wspólnej magistrali (wszystkie procesory mają dostęp do całej pamięci w komputerze). Procesor ma przewagę wydajnościową polegającą na szybszym dostępie do własnej pamięci lokalnej niż do innych pamięci w komputerze wieloprocesorowym.
Te podstawowe architektury są łączone w nowoczesnych komputerach wieloprocesorowych. Procesory są zgrupowane w wielordzeniowym pakiecie procesora lub węźle. Procesory należące do tego samego węzła współdzielą dostęp do modułów pamięci, podobnie jak w architekturze UMA. Ponadto procesory mogą uzyskać dostęp do pamięci ze zdalnego węzła poprzez wspólną sieć połączeń. Procesory robią to w architekturze NUMA, ale z mniejszą wydajnością. Dostęp do pamięci odbywa się za pośrednictwem Procesora, który jest właścicielem tej pamięci, a nie bezpośrednio.
Węzły NUMA to pary procesor/pamięć, które składają się z gniazda procesora i najbliższych modułów pamięci. NUMA jest zazwyczaj konfigurowana w BIOS-ie jako ustawienie przeplotu węzłów lub pamięci przeplatanej.
Przykład : Host ESXi ma dwa gniazda (dwa procesory) i 256 GB pamięci RAM. Każdy procesor ma 6 rdzeni. Serwer ten zawiera dwa węzły NUMA. Każdy węzeł NUMA ma 1 gniazdo procesora (jeden procesor), 6 rdzeni i 128 GB pamięci RAM.
ESXi zawsze próbuje przydzielić pamięć dla maszyny wirtualnej z natywnego (domowego) węzła NUMA. Węzeł domowy może zostać zmieniony automatycznie, jeśli nastąpią zmiany w obciążeniu maszyn wirtualnych i serwera ESXi.
vNUMA
Wirtualna topologia NUMA (vNUMA) stanowi odpowiednik topologii NUMA dla maszyn wirtualnych VMware. Jedna jednostka vNUMA wykorzystuje zasoby sprzętowe więcej niż jednego fizycznego węzła NUMA w celu zapewnienia optymalnej wydajności. Technologia vNUMA udostępnia topologię NUMA systemowi operacyjnemu gościa. Dzięki temu system operacyjny gościa ma świadomość istniejącej topologii NUMA, co pozwala na jej najbardziej efektywne wykorzystanie. Aby korzystać z vNUMA, wersja sprzętu wirtualnego maszyny wirtualnej musi wynosić 8 lub wyższą.
Obsługa vNUMA została znacznie ulepszona w VMware vSphere 6.5, a ta funkcja nie jest już kontrolowana przez wartość rdzeni procesora na gniazdo w konfiguracji maszyny wirtualnej. Domyślnie vNUMA jest włączone dla maszyn wirtualnych, które mają więcej niż 8 procesorów logicznych (vCPU). Można ręcznie włączyć vNUMA dla maszyny wirtualnej, podczas edycji pliku konfiguracyjnego VMX tej maszyny dodając wiersz numa.vcpu.min=X , gdzie X to liczba vCPU dla maszyny wirtualnej.
Obliczanie liczby rdzeni
Dowiedzmy się, jak obliczyć liczbę fizycznych rdzeni procesora, logicznych rdzeni procesora i innych parametrów na serwerze.
- Całkowita liczba fizycznych rdzeni procesora na komputerze hosta jest obliczana według wzoru:
(Liczba gniazd procesora) x (Liczba rdzeni na procesor) = Liczba fizycznych rdzeni procesora
Należy uwzględnić tylko gniazda procesora z zainstalowanymi procesorami.
- Jeśli obsługiwana jest technologia Hyper-Threading, oblicz liczbę logicznych rdzeni procesora wykorzystując wzór:
(liczba fizycznych rdzeni procesora) x (2 wątki/fizyczny procesor) = liczba procesorów logicznych
- Na koniec użyj jednego wzoru do obliczenia dostępnych zasobów procesora , które można przypisać do maszyn wirtualnych:
(gniazda procesora) x (rdzenie procesora) x (wątki)
Na przykład, jeśli masz serwer z dwoma procesorami, z których każdy ma 4 rdzenie i obsługuje technologię Hyper-Threading, wówczas całkowita liczba procesorów logicznych, które można przypisać do maszyn wirtualnych, wynosi:
2 (procesory) x 4 (rdzenie) x 2 (HT) = 16 procesorów logicznych
Jeden procesor logiczny można przypisać jako jeden procesor lub jeden rdzeń procesora dla maszyny wirtualnej w ustawieniach maszyny wirtualnej.
Jeśli chodzi o maszyny wirtualne, dzięki funkcjom emulacji sprzętu mogą one wykorzystywać w swojej konfiguracji wiele procesorów i rdzeni procesora do działania. Jeden fizyczny rdzeń procesora można skonfigurować jako wirtualny procesor lub wirtualny rdzeń procesora dla maszyny wirtualnej.
- Całkowita liczba cykli zegara dostępnych dla maszyny wirtualnej jest obliczana według wzoru:
(liczba gniazd logicznych) x (częstotliwość taktowania Procesora)
Na przykład, jeśli skonfigurujesz maszynę wirtualną do korzystania z 2 procesorów vCPU po 2 rdzenie, a dysponujesz fizycznym Procesorem o częstotliwości taktowania 3,0 GHz, wówczas całkowita częstotliwość taktowania wyniesie 2 × 2 × 3 = 12 GHz. Jeśli na hoście ESXi stosowane jest nadmierne przydzielanie zasobów procesora, dostępna częstotliwość dla maszyny wirtualnej może być mniejsza niż obliczona, jeśli maszyny wirtualne wykonują zadania wymagające dużej mocy obliczeniowej procesora.
Ograniczenia dotyczące rdzeni procesora na gniazdo
Ograniczenia dotyczące procesora/rdzeni w vSphere 7.0 Update 1 oraz vSphere 8.0 zostały wymienione poniżej.
- Maksymalna liczba gniazd procesorów wirtualnych przypisanych do maszyny wirtualnej wynosi 768. Jeśli chcesz przypisać więcej niż 768 procesorów wirtualnych, skonfiguruj maszynę wirtualną tak, aby korzystała z procesorów wielordzeniowych.
- Maksymalna liczba rdzeni procesora, które można przypisać do pojedynczej maszyny wirtualnej, wynosi 768. Maszyna wirtualna nie może korzystać z większej liczby rdzeni procesora niż liczba rdzeni procesora logicznego na maszynie fizycznej.
- Dodawanie procesorów na gorąco . Jeśli maszyna wirtualna ma 128 lub mniej procesorów vCPU, nie można używać funkcji dodawania procesorów na gorąco dla tej maszyny wirtualnej ani edytować konfiguracji procesora maszyny wirtualnej, gdy znajduje się ona w stanie uruchomienia.
- Ograniczenia procesora systemu operacyjnego . Jeśli system operacyjny ma ograniczenie liczby procesorów, a przypiszesz więcej procesorów wirtualnych do maszyny wirtualnej, dodatkowe procesory nie zostaną zidentyfikowane i nie będą używane przez system operacyjny gościa. Ograniczenia mogą wynikać z konstrukcji technicznej systemu operacyjnego oraz ograniczeń licencyjnych. Należy pamiętać, że istnieją systemy operacyjne, które są licencjonowane na gniazdo procesora i na rdzeń procesora (na przykład Windows Server 2019).
Ograniczenia obsługi procesorów dla niektórych systemów operacyjnych:
- Windows 10 Pro – 2 procesory
- Windows 10 Home – 1 procesor
- Windows 10 stacja robocza – 4 procesory
- Windows Server 2019 Standard/Datacenter – 64 procesory
- Windows XP Pro x64 – 2 procesory
- Windows 7 Pro/Ultimate/Enterprise – 2 procesory
- Windows Server 2003 Datacenter – 64 procesory
Możesz sprawdzić maksymalne wartości konfiguracyjne dla vSphere wersję używaną w swoim środowisku na stronie internetowej VMware.
Zalecenia dotyczące konfiguracji
W przypadku starszych wersji vSphere zalecamy stosowanie gniazd zamiast rdzeni w konfiguracji maszyn wirtualnych. Na początku różnica w liczbie gniazd procesora lub rdzeni procesora w konfiguracji maszyny wirtualnej może wydawać się nieistotna dla wydajności maszyny. Należy jednak pamiętać o pewnych funkcjach konfiguracji, które mają znaczenie. Pamiętaj o NUMA i vNUMA, rozważając ustawienie wielu procesorów wirtualnych (gniazd) dla maszyny wirtualnej w celu uzyskania optymalnej wydajności.
Jeśli vNUMA nie zostanie skonfigurowane automatycznie, odzwierciedl topologię NUMA serwera fizycznego. Oto kilka zaleceń dotyczących maszyn wirtualnych w VMware vSphere 6.5 i nowszych wersjach:
- Podczas definiowania liczby procesorów logicznych (vCPU) dla maszyny wirtualnej wybieraj konfigurację „rdzeni na gniazdo”. Kontynuuj, aż liczba ta przekroczy liczbę rdzeni procesora w pojedynczym węźle NUMA na serwerze ESXi. Stosuj tę samą logikę, aż przekroczysz ilość pamięci dostępnej w pojedynczym węźle NUMA fizycznego serwera ESXi
- Czasami liczba procesorów logicznych w konfiguracji maszyny wirtualnej jest większa niż liczba fizycznych rdzeni procesora w pojedynczym węźle NUMA lub ilość pamięci RAM jest większa niż całkowita ilość pamięci dostępnej dla pojedynczego węzła NUMA. Aby uzyskać optymalną wydajność, rozważ podzielenie liczby procesorów logicznych (vCPU) na minimalną liczbę węzłów NUMA.
- Nie należy ustawiać nieparzystej liczby vCPU, jeśli liczba procesorów lub ilość pamięci przekracza liczbę rdzeni procesora. To samo dotyczy sytuacji, gdy pamięć przekracza ilość pamięci dla pojedynczego węzła NUMA na serwerze fizycznym.
- Nie należy tworzyć maszyny wirtualnej, która ma liczbę vCPU większą niż liczba fizycznych rdzeni procesora na hoście fizycznym.
- Jeśli nie można wyłączyć vNUMA ze względu na wymagania, nie należy włączać funkcji vCPU Hot-Add.
Jeśli funkcja vNUMA jest włączona w vSphere w wersji starszej niż 6.5 i zdefiniowano liczbę procesorów logicznych (vCPU) dla maszyny wirtualnej, należy wybrać liczbę gniazd wirtualnych dla maszyny wirtualnej, zachowując liczbę rdzeni na gniazdo równą 1 (jest to wartość domyślna). Wynika to z faktu, że konfiguracja jednego rdzenia na gniazdo umożliwia vNUMA automatyczny wybór najlepszej topologii vNUMA dla systemu operacyjnego gościa. Ta automatyczna konfiguracja jest optymalna w odniesieniu do podstawowej topologii fizycznej serwera. Jeśli funkcja vNUMA jest włączona i używasz tej samej liczby procesorów logicznych (vCPU), ale zwiększasz liczbę wirtualnych rdzeni procesora i zmniejszasz liczbę wirtualnych gniazd o tę samą wartość, wówczas vNUMA nie może ustawić najlepszej konfiguracji NUMA dla maszyny wirtualnej. W rezultacie wpływa to na wydajność maszyny wirtualnej i może ją obniżyć.
Jeśli system operacyjny gościa i inne oprogramowanie zainstalowane na maszynie wirtualnej są licencjonowane na procesor, skonfiguruj maszynę wirtualną tak, aby używała mniejszej liczby procesorów z większą liczbą rdzeni procesora. Na przykład system Windows Server 2012 R2 jest licencjonowany na gniazdo, a Windows Server 2016 — na rdzeń.
Jeśli korzystasz z nadmiernego przydziału procesora w konfiguracji maszyn wirtualnych VMware, pamiętaj o tych wartościach:
- 1:1 do 3:1 – Nie powinno być problemów z uruchamianiem maszyn wirtualnych
- 3:1 do 5:1 – Obserwuje się spadek wydajności
- 6:1 – Przygotuj się na problemy spowodowane znacznym spadkiem wydajności
Nadmierny przydział procesora z normalnymi wartościami można stosować w środowiskach testowych i deweloperskich bez ryzyka.
Konfiguracja maszyn wirtualnych na hostach ESXi
Najpierw określ liczbę procesorów logicznych (liczba procesorów) fizycznego hosta, która jest potrzebna maszynie wirtualnej do prawidłowej pracy z wystarczającą wydajnością. Następnie zdefiniuj liczbę wirtualnych gniazd z procesorami (liczba gniazd w vSphere Client) oraz liczbę rdzeni procesora (rdzenie na gniazdo), które należy ustawić dla maszyny wirtualnej, mając na uwadze poprzednie zalecenia i ograniczenia. Poniższa tabela może pomóc w wyborze wymaganej konfiguracji.
Jeśli konieczne jest przypisanie więcej niż 8 procesorów logicznych do maszyny wirtualnej, zasada pozostaje taka sama. Aby obliczyć liczbę logicznych procesorów w vSphere Client, należy pomnożyć liczbę gniazd procesorów przez liczbę rdzeni. Na przykład, jeśli konieczne jest skonfigurowanie maszyny wirtualnej do korzystania z gniazd 2-procesorowych, z których każde posiada 2 rdzenie procesora, wówczas całkowita liczba logicznych procesorów wynosi 2*2=4. Oznacza to, że w opcjach sprzętu wirtualnego maszyny wirtualnej w vSphere Client należy wybrać 4 procesory, aby zastosować tę konfigurację.
Konfigurowanie rdzeni na procesor w vSphere Client
Wyjaśnijmy, jak skonfigurować opcje procesora dla maszyny wirtualnej w VMware vSphere Client. W przeglądarce internetowej wprowadź adres IP swojego vCenter Server i otwórz VMware vSphere Client. W nawigatorze otwórz Hosts and Clustersi wybierz maszynę wirtualną, którą chcesz skonfigurować. Upewnij się, że maszyna wirtualna jest wyłączona, aby można było zmienić konfigurację Procesora. Proces konfiguracji jest identyczny w wersjach vSphere 6.x, 7.0 i 8.0.
- Kliknij prawym przyciskiem myszy maszynę wirtualną i w menu kontekstowym wybierz
Edit Settings, aby otworzyć ustawienia maszyny wirtualnej. - Rozwiń sekcję Procesor w zakładce
Virtual HardwareoknaEdit Settings. CPU. Kliknij menu rozwijane w polu Procesor i wybierz całkowitą liczbę procesorów logicznych potrzebnych dla tej maszyny wirtualnej. W tym przykładzie wybieramy 4 procesory logiczne dla maszyny wirtualnej Ubuntu (blog-Ubuntu1).Cores per Socket. W tym polu kliknij menu rozwijane i wybierz żądaną liczbę rdzeni dla każdego wirtualnego gniazda (procesora).CPU Hot Plug. Jeśli chcesz skorzystać z tej funkcji, zaznacz pole wyboruEnable CPU Hot Add. Pamiętaj o ograniczeniach i wymaganiach.
Reservation. Wybierz gwarantowaną minimalną alokację częstotliwości taktowania procesora (w MHz lub GHz) dla maszyny wirtualnej na hoście lub klastrze ESXi.Limit. Wybierz maksymalną częstotliwość taktowania procesora maszyny wirtualnej. Ta częstotliwość jest maksymalną częstotliwością dla maszyny wirtualnej, nawet jeśli ta maszyna wirtualna jest jedyną maszyną wirtualną działającą na hoście ESXi lub w klastrze z większą ilością wolnych zasobów procesora. Ustawiony limit dotyczy wszystkich wirtualnych procesorów maszyny wirtualnej. Jeśli maszyna wirtualna ma 2 procesory jednordzeniowe, a limit wynosi 1000 MHz, wówczas oba wirtualne procesory pracują z łączną częstotliwością taktowania wynoszącą milion cykli na sekundę (500 MHz dla każdego rdzenia).Shares. Ten parametr określa priorytet zużycia zasobów przez maszyny wirtualne (Niski, Normalny, Wysoki, Niestandardowy) na hoście ESXi lub w puli zasobów. W przeciwieństwie do parametrówReservationiLimit, parametrSharesjest stosowany dla maszyny wirtualnej tylko wtedy, gdy brakuje zasobów Procesora w hoście ESXi, puli zasobów lub klastrze DRS.Dostępne opcje dla parametru Shares :
- Low – 500 udziałów na procesor wirtualny
- Normal – 1000 udziałów na procesor wirtualny
- High – 2000 udziałów na procesor wirtualny
- Custom – ustaw wartość niestandardową
Im wyższa jest wartość
Shares, tym większa jest ilość zasobów Procesora przydzielonych dla maszyny wirtualnej w ramach hosta ESXi lub puli zasobów.Hardware virtualization. Zaznacz to pole wyboru, aby włączyć wirtualizacja zagnieżdżona. Ta opcja jest przydatna, jeśli chcesz uruchomić maszynę wirtualną wewnątrz maszyny wirtualnej w celach testowych lub edukacyjnych.Performance counters. Ta funkcja służy do umożliwienia debugowania i optymalizacji aplikacji zainstalowanej w maszynie wirtualnej po zmierzeniu wydajności Procesora.Scheduling Affinity. Ta opcja służy do przypisania maszyny wirtualnej do konkretnego Procesora. Wprowadzona wartość może wyglądać następująco: „0, 2, 4-7”.I/O MMU. Ta funkcja umożliwia maszynom wirtualnym bezpośredni dostęp do sprzętowych urządzeń wejścia/wyjścia, takich jak kontrolery pamięci masowej, karty sieciowe i karty graficzne (zamiast korzystania z urządzeń emulowanych lub parawirtualizowanych). Moduł MMU wejścia/wyjścia znany jest również pod nazwą Intel Virtualization Technology for Directed I/O (Intel VT-d) oraz AMD I/O Virtualization (AMD-V). I/O MMU jest domyślnie wyłączone. Korzystanie z tej opcji jest przestarzałe w vSphere 7.0. Jeśli I/O MMU jest włączone dla maszyny wirtualnej, nie można jej migrować za pomocą vMotion i nie jest ona kompatybilna z migawkami, nadmiernym przydzielaniem pamięci, stanem zawieszenia maszyny wirtualnej, współdzieleniem fizycznej karty sieciowej oraz Wirtualizacja sieci NSX.
Jeśli korzystasz z samodzielnego hosta ESXi i używasz VMware Host Client do konfiguracji maszyn wirtualnych w przeglądarce internetowej, zasada konfiguracji jest taka sama jak w przypadku VMware vSphere Client.
Konfigurowanie rdzeni na Procesor w VMware Workstation
Jeśli połączysz się z vCenter Server lub hostem ESXi w VMware Workstation i otworzysz ustawienia maszyny wirtualnej vSphere, możesz edytować podstawową konfigurację procesorów wirtualnych.
- Kliknij
VM > Settings, wybierz kartęHardwarei kliknijProcessors. - Wybierz liczbę procesorów wirtualnych (gniazd) oraz liczbę rdzeni na procesor.
Na poniższym zrzucie ekranu widoczna jest konfiguracja procesora dla tej samej maszyny wirtualnej z systemem Ubuntu, która została wcześniej skonfigurowana w vSphere Client.
Łączna liczba rdzeni procesora (rdzeni logicznych procesorów fizycznych na hoście lub klastrze ESXi) jest obliczana i wyświetlana poniżej automatycznie. Dla porównania, w interfejsie vSphere Client ustawia się całkowitą liczbę rdzeni procesora (opcja Procesor), wybiera liczbę rdzeni na procesor, a następnie obliczana i wyświetlana jest liczba wirtualnych gniazd.
Konfigurowanie procesorów maszyn wirtualnych w PowerCLI
Jeśli wolisz używać interfejsu wiersza poleceń do konfiguracji komponentów VMware vSphere, użyj PowerCLI do edycji konfiguracji procesora maszyn wirtualnych. Zobaczmy, jak edytować konfigurację procesora maszyny wirtualnej dla maszyny wirtualnej, która jest Ubuntu 19 w PowerCLI. Polecenia są używane dla maszyn wirtualnych, które są wyłączone.
- Aby skonfigurować maszynę wirtualną do korzystania z dwóch jednordzeniowych procesorów wirtualnych (używane są dwa gniazda wirtualne), użyj polecenia:
get-VM -name Ubuntu19 | set-VM -NumCpu 2Wprowadź inną liczbę, jeśli chcesz ustawić inną liczbę procesorów (gniazd) dla maszyny wirtualnej.
- W poniższym przykładzie pokazano, jak skonfigurować maszynę wirtualną do korzystania z dwóch dwurdzeniowych procesorów wirtualnych (używane są 2 gniazda):
$VM=Get-VM -Name Ubuntu19$VMSpec=New-Object -Type VMware.Vim.VirtualMachineConfigSpec -Property @{ "NumCoresPerSocket" = 2}$VM.ExtensionData.ReconfigVM_Task($VMSpec)$VM | Set-VM -NumCPU 2
- Po zastosowaniu nowej konfiguracji procesora do maszyny wirtualnej konfiguracja ta jest zapisywana w pliku konfiguracyjnym VMX maszyny wirtualnej. W naszym przypadku sprawdzamy plik `
Ubuntu19.vmx` znajdujący się w katalogu maszyny wirtualnej na magazynie danych (/vmfs/volumes/datastore2/Ubuntu19/). Wiersze zawierające nową konfigurację procesora znajdują się na końcu pliku VMX.numvcpus = "2"cpuid.coresPerSocket = "2"
- Jeśli chcesz zmniejszyć liczbę procesorów (gniazd) dla maszyny wirtualnej, użyj tego samego polecenia, co poprzednio, podając mniejszą liczbę. Na przykład, aby ustawić jeden procesor (gniazdo) dla maszyny wirtualnej, użyj tego polecenia:
get-VM -name Ubuntu19 | set-VM -NumCpu 1
Główną zaletą korzystania z PowerCLI jest możliwość zbiorczej konfiguracji wielu maszyn wirtualnych. Automatyzacja zadań jest to ważne i wygodne, jeśli liczba maszyn wirtualnych do skonfigurowania jest duża. Użyj poleceń cmdlet VMware i składni Microsoft PowerShell do tworzenia skryptów.
Wniosek
Wydajność aplikacji działających na maszynie wirtualnej zależy od prawidłowej konfiguracji procesora i pamięci. W VMware vSphere 6.5 i nowszych wersjach należy ustawić więcej rdzeni procesora dla maszyn wirtualnych i stosować podejście oparte na rdzeniach procesora na gniazdo. Jeśli używasz wersji vSphere starszych niż vSphere 6.5, skonfiguruj liczbę gniazd bez zwiększania liczby rdzeni procesora dla maszyny wirtualnej ze względu na odmienne zachowanie vNUMA w nowszych i starszych wersjach vSphere. Weź pod uwagę model licencjonowania oprogramowania, które chcesz zainstalować na maszynie wirtualnej. Jeśli oprogramowanie jest licencjonowane na Procesor, skonfiguruj więcej rdzeni na Procesor w ustawieniach maszyny wirtualnej.
Korzystając z maszyn wirtualnych w VMware vSphere, nie zapomnij używać Narzędzia do tworzenia kopii zapasowej VMware. Używaj NAKIVO Backup & Replication do wykonywania kopii zapasowych maszyn wirtualnych, w tym maszyn wirtualnych z wieloma rdzeniami na Procesor. Regularne wykonywanie kopii zapasowych pomaga chronić dane i odzyskać je w razie awarii.
